“De dag dat de zucht                                                                                                                                                                                                                                         de deur is binnen gezwicht”                                                                                                                                                                                                                                 (Tim, 10 jaar)

Kinderen zijn inspirerend. Kinderen zijn erg creatief in het creëren van hun eigen schrijfstijl. Sommige al in een kwartier en dat is bijzonder. Volwassen dichters breken vaak hun hoofd over hun schrijfstijl.

De gedichten van de kinderen zorgen voor een frisse wind in mijn schrijfstijl en momenteel ligt mijn manuscript bij de uitgever. Na het redigeren merkte ik dat de kwaliteit van mijn schrijven vooruit is gegaan.

De nieuwe bundel is een conceptbundel waar de band tussen mijn geliefde en ik, als een rode draad centraal staat. De inspiratie komt voort uit de belevingen die wij hebben in de breedste zin des woords. In een latere blog lees je er meer over.

Een knipoog, een blik, een woord en een aanraking kan al voldoende zijn om een gedicht te maken. Het is lastig uit te leggen hoe dat werkt maar je kunt zeggen dat een gedicht komt aanwaaien. De wereld staat even stil en in een paar minuten staat er iets op papier (nog vaker op de telefoon, aangezien ik vaak vergeet om pen en papier bij de hand te houden).

Kinderen hebben ook vaak mooie uitspraken en als ik de kans krijg, schrijf ik die op en bewaar ze. Zomaar op een dag kom ik een aantekening tegen en ontstaat er spontaan een gedicht.

(De dag dat de zucht                                                                                                                                                                                                                                          de deur is binnen gezwicht)

Dit is zomaar een voorbeeld van een zin die ik voor mijn kiezen kreeg. De jongen van 10 jaar oud heeft uiteindelijk iets anders geschreven. Hij probeerde een Haiku te schrijven maar de derde zin kreeg hij niet op papier. Van deze zin blijf ik af; het is al een gedicht. Niets meer aan doen. Te mooi…